Fragment recenzji "Dzieciństwo bez złudzeń - koniec pozytywnego mitu. 7 Festiwal Małych Prapremier, Wałbrzych 2025"

Czarna owca, biały kruk, reż. Ewa Galica, Poznański Teatr Animacji

Konkursowy nurt festiwalu otworzył spektakl, który od razu ustawił wysoki poziom. Czarna owca, biały kruk to opowieść o rodzinie pogrążonej w żałobie – matce i dwóch córkach, które po śmierci ojca próbują odnaleźć nową równowagę. To przedstawienie o napięciu, jakie rodzi się w codziennych gestach: przy stole, w kuchni, w nigdy niedochodzącej do skutku rozmowie.

Siłą spektaklu była metaforyka: stół jako centrum i zarazem granica rodzinnych relacji, lalka Lucy – gąbczasty kościotrup, który w wyobraźni najmłodszej córki staje się partnerem do rozmowy – oraz kruki, maski zagarniające przestrzeń niczym cień nieprzepracowanej straty. Zestawienie tych obrazów z naturalistyczną narracją budowało poczucie autentyczności i głębi psychologicznej.

To opowieść o tym, że żałoba ma wiele twarzy: jedna córka woła o pomoc muzyką, pragnąc, by ktoś wreszcie ją usłyszał, druga zanurza się w ciszy i w świecie ptaków, gdzie łatwiej przetrwać, matka zaś szuka ucieczki w codziennej pracy. Dopiero przyjaźń i pojednanie pozwalają im wrócić do siebie – i na nowo zasiąść przy stole, który z miejsca podziału staje się znów przestrzenią bliskości.