Gwiazdka z horrorkiem
Joanna Ostrowska, portal teatralny.pl

Temat świąteczny obrabiany jest w teatrach dla dzieci na wszystkie strony i pokazywany we wszystkich możliwych wariantach: na tkliwie, na żartobliwie, na groźnie, na wesoło, na sentymentalnie… Wydawać by się mogło, że kultura przetrawiła już wszystkie możliwe wersje i kombinacje połączeń w pokazywaniu tego, czym są święta. Opisywano je już z perspektywy psa, potwora, malkontenta, zakochanych. Ciekawe jednak, że nikt wcześniej nie wpadł na pomysł opisania ich z perspektywy „głównych aktorów” budowania świątecznego klimatu, czyli rekwizytów nieodłącznie kojarzonych z Bożym Narodzeniem: pierwszej gwiazdki, karpia, bombki czy sianka.

Od czego jednak mamy Malinę Prześlugę – specjalistkę tworzenia niezwykłych punktów patrzenia na rzeczywistość. To jej opowiadania, miniatury, wiersze, wydane rok temu w postaci książkowej, stały się punktem wyjścia do przedstawienia "Bombka z gwiazdką" wyreżyserowanego przez Agę Błaszczak. Prześluga i reżyserka dokonały adaptacji tych luźnych tekstów, nadając im wymiar spójnej, choć wielowątkowej historii i równocześnie próbując pokazać, na czym ich zdaniem polega owa odmieniana przez wszystkie przypadki „magia świąt”. Otóż, by przejść do sedna: prezentów nie było, bo Mikołaj – święty, nie święty (Artur Romański), utknął w drodze. Nie on jeden zresztą, ale po kolei.

Od kolei bowiem rozpoczyna się "Bombka z gwiazdką". Foyer poznańskiego Teatru Animacji zostaje zamienione w dworzec – Stację Animacja, a przy zamkniętych drzwiach sali teatralnej wisi informacja, że znajdujemy się na peronie czwartym. Niebywale uwiarygodniają tę rzeczywistość kolejową głośne komunikaty, jakie wdzierają się w dziecięcy gwar: a to że pociąg do Szczebrzeszyna przez Trzcinowo ma kilkaset minut opóźnienia albo o tym, że ten do Bullerbyn też się opóźnia i wcale nie wiadomo, czy z powodu opadów śniegu coś w ogóle z naszej stacji w tę wigilijną noc odjedzie. O ile pierwszy komunikat dzieci odbierają jako zapowiedź opóźnienia początku spektaklu, o tyle kolejne stają się dla nich czytelnym wprowadzeniem w rzeczywistość przedstawioną, toteż gdy po kolejnym komunikacie o dotarciu do stacji opóźnionego pociągu do Bożegonarodzenia drzwi do sali teatralnej otwierają się i staje w nich konduktorka (Magdalena Dehr) z lizakiem (kolejowym), przyjmują to jako coś oczywistego. Rozpoczyna się boarding, konduktorka wzywa do sprawnego wsiadania, jakaś nauczycielka, która też weszła w sytuację kolejową apeluje do dzieci, żeby się nie pchały, bo wszyscy przecież mamy miejscówki. Razem z dziećmi na salę wchodzi nietypowy dorosły: trochę jakby turysta w ciężkich butach, czapce z pomponem i staroświeckim plecakiem na stelażu. Siada pośrodku jednego z rzędów, ale za moment zostaje z niego wyproszony, bo zajął nie swoje miejsce. Kręci się przez chwilę po widowni, a potem dołącza do innych postaci z bagażami, które pojawiły się na scenie. Równocześnie z tylnego przejścia wychodzi spóźniona para podróżnych – ona w widocznej ciąży, on z torbą, w której są słoiki z bigosem. Pytają siedzące w rzędach dzieci, czy gdzieś jest wolne miejsce, aż wreszcie docierają na scenę, gdzie pozostali podróżni już moszczą się w przedziale. W ten sposób mamy już na scenie wszystkich bohaterów tego przedstawienia. Następuje moment prezentacji i okazuje się, że oto razem, w jednym przedziale, zebrały się postacie kojarzone z Bożym Narodzeniem, takie jak Mikołaj, który przyznaje się, że pracuje tylko tę jedną noc w roku, marudny Scrooge (Piotr Grabowski), a spóźniona para to Józek i Marysia (Marek Cyris, Marta Berthold). Obok nich pojawiają się dwie kobiety, każda z nich będąca egzemplifikacją odmiennej postawy wobec świąt. Spiesząca się do rodziny Ukrainka, Irina Mikołajewa (Mariola Ryl-Krystianowska), to przyjaźnie usposobiona zwolenniczka tradycji bożonarodzeniowych, natomiast Dżesika (Katarzyna Romańska) traktuje święta jak dodatkowy urlop i właśnie jest w drodze na lotnisko, skąd ma lecieć do ciepłych krajów. W tym towarzystwie pojawia się jeszcze jedna postać lecz na pierwszy rzut oka widać, że jej status ontologiczny jest inny niż pozostałych. Nie ma na sobie zimowych ubrań, tylko kremową zwiewną szatę i cała kolorystycznie sprawia wrażenie bardzo monochromatycznej. Pozostałe postacie zachowują się tak, jakby jej nie dostrzegały. To ona trzymanym w rękach dzwoneczkiem prowokuje wszystkie wydarzenia, jakie staną się udziałem pozostałych. Jej wygląd i rola (a także obecność Scrooge’a) sugerują, iż jest kimś na kształt Ducha Bożego Narodzenia (Danuta Rej). Mimo iż pociąg rusza ze stacji, nie będzie mu dane dojechać daleko. Ciężarnej Marysi robi się duszno, wrażliwa Dżesika nie pozwala otworzyć okna, tworzy się rejwach i zamieszanie przerwane dźwiękiem dzwoneczka tajemniczej postaci. Pociąg staje i nie wiadomo, czy i kiedy ruszy.

Ta sytuacja kolejowa stanowi ramę i zarazem spoiwo dla miniatur literackich Prześlugi. Całe miejsce akcji to uproszczony przedział kolejowy z półką oraz cztery wielofunkcyjne skrzynie, które głównie są ławkami dla pasażerów, a kiedy potrzeba – stołem. Wewnętrzna struktura narracji spektaklowej przypomina tę z Dekameronu – uwięzione w pociągu postacie zaczynają opowiadać sobie historyjki, te znane właśnie z książki. O ile świat „realny” grany jest w żywym planie, o tyle świat opowieści przedstawiany jest przy pomocy różnego rodzaju animacji. Kiedy Mikołaj szuka biletu do kontroli przetrząsa kuferek (co prawda to zupełnie inny bagaż, niż ten, z którym wsiadł) i przy pomocy teatru cieni pokazuje dziwne rzeczy, które wozi ze sobą (w spektaklu kuferek zastąpił brodę Mikołaja, która była przeszukiwana w książce). Historia o gwiazdce, którą mama namawia, by pojawiła się jako pierwsza na niebie, przedstawiona jest przy pomocy dużych plam światła pojawiających się na ścianach i suficie. Natomiast zielony potwór, który chce być choinką, to animowane przez aktorów trzy parasole, które jako świąteczne drzewko przyozdobione są szalikami i rękawiczkami (Teatr Animacji przed premierą prowadził zbiórkę szalików do spektaklu). Moim ulubionym fragmentem – głównie ze względu na walory literackie tekstu, choć i pomysł, by przedstawić to przy pomocy teatru cieni też uważam za bardzo dobry – był ten, w którym podstępnie zwabione wizją barszczyku sianko zostało uwięzione pod obrusem, skąd wzywa pomocy.

Taka właśnie odmienna perspektywa pokazująca, jak nasze świąteczne zwyczaje mogą być odbierane przez podmioty naszych działań, w sposób niezmiernie dowcipny wprowadza jednak w spektakl klimat, no może nie jak z poważnego horroru, ale takiego właśnie horrorku. Bo mamy i sytuację unieruchomienia w pociągu, stojącym w ciemnym lesie, w którym na dodatek zgasło światło, i traumatyczne przeżycia karpia, po którego do wody sięga wielka ręka (ta historia kończy się happy endem, bo karp zostaje przy życiu jako zwierzątko domowe), czy też historię starej bombki, którą zawsze wieszają od ściany, a jeszcze na dodatek choinka ją kłuje. W ten sposób spektakl Błaszak nie pokazuje cukierkowego obrazu Świąt, tylko taki słodko-gorzki, co czyni go bliższym tak zwanemu życiu. Na koniec oczywiście okazuje się, że Duchowi Świąt chodzi o to, by wszyscy umieli się cieszyć towarzystwem innych, a kiedy postacie przyznają, że lubią święta (choć w przypadku Scrooge’a to wyznanie było trochę wymuszone) pociąg rusza i może dowieść wszystkich do Bożegonarodzenia.

Spektakl w Teatrze Animacji to sympatyczna propozycja gwiazdkowa dla dzieci i ich rodziców, po prześlugowemu inteligentnie zabawna i przypominająca o tym, co chyba powinno być treścią rodzinnych świąt – poświęcenie uwagi i czasu tym, z którymi spędzamy życie. A do tego nie potrzeba szczególnej scenografii – idealnego drzewka i wielu potraw. Wystarczy obecność szczęśliwych Innych – tak jak w "Bombce z gwiazdką", w której na finał postacie ze spektaklu owijają widzów gigantycznym szalikiem.

Data publikacji:
22.12.2017

Źródło publikacji:
http://teatralny.pl/

Recenzowany spektakl:
BOMBKA Z GWIAZDKĄ

Gwiazdka z horrorkiem
Joanna Ostrowska, portal teatralny.pl

Temat świąteczny obrabiany jest w teatrach dla dzieci na wszystkie strony i pokazywany we wszystkich możliwych wariantach: na tkliwie, na żartobliwie, na groźnie, na wesoło, na sentymentalnie… Wydawać by się mogło, że kultura przetrawiła już wszystkie możliwe wersje i kombinacje połączeń w pokazywaniu tego, czym są święta. Opisywano je już z perspektywy psa, potwora, malkontenta, zakochanych. Ciekawe jednak, że nikt wcześniej nie wpadł na pomysł opisania ich z perspektywy „głównych aktorów” budowania świątecznego klimatu, czyli rekwizytów nieodłącznie kojarzonych z Bożym Narodzeniem: pierwszej gwiazdki, karpia, bombki czy sianka.

Od czego jednak mamy Malinę Prześlugę – specjalistkę tworzenia niezwykłych punktów patrzenia na rzeczywistość. To jej opowiadania, miniatury, wiersze, wydane rok temu w postaci książkowej, stały się punktem wyjścia do przedstawienia "Bombka z gwiazdką" wyreżyserowanego przez Agę Błaszczak. Prześluga i reżyserka dokonały adaptacji tych luźnych tekstów, nadając im wymiar spójnej, choć wielowątkowej historii i równocześnie próbując pokazać, na czym ich zdaniem polega owa odmieniana przez wszystkie przypadki „magia świąt”. Otóż, by przejść do sedna: prezentów nie było, bo Mikołaj – święty, nie święty (Artur Romański), utknął w drodze. Nie on jeden zresztą, ale po kolei.

Od kolei bowiem rozpoczyna się "Bombka z gwiazdką". Foyer poznańskiego Teatru Animacji zostaje zamienione w dworzec – Stację Animacja, a przy zamkniętych drzwiach sali teatralnej wisi informacja, że znajdujemy się na peronie czwartym. Niebywale uwiarygodniają tę rzeczywistość kolejową głośne komunikaty, jakie wdzierają się w dziecięcy gwar: a to że pociąg do Szczebrzeszyna przez Trzcinowo ma kilkaset minut opóźnienia albo o tym, że ten do Bullerbyn też się opóźnia i wcale nie wiadomo, czy z powodu opadów śniegu coś w ogóle z naszej stacji w tę wigilijną noc odjedzie. O ile pierwszy komunikat dzieci odbierają jako zapowiedź opóźnienia początku spektaklu, o tyle kolejne stają się dla nich czytelnym wprowadzeniem w rzeczywistość przedstawioną, toteż gdy po kolejnym komunikacie o dotarciu do stacji opóźnionego pociągu do Bożegonarodzenia drzwi do sali teatralnej otwierają się i staje w nich konduktorka (Magdalena Dehr) z lizakiem (kolejowym), przyjmują to jako coś oczywistego. Rozpoczyna się boarding, konduktorka wzywa do sprawnego wsiadania, jakaś nauczycielka, która też weszła w sytuację kolejową apeluje do dzieci, żeby się nie pchały, bo wszyscy przecież mamy miejscówki. Razem z dziećmi na salę wchodzi nietypowy dorosły: trochę jakby turysta w ciężkich butach, czapce z pomponem i staroświeckim plecakiem na stelażu. Siada pośrodku jednego z rzędów, ale za moment zostaje z niego wyproszony, bo zajął nie swoje miejsce. Kręci się przez chwilę po widowni, a potem dołącza do innych postaci z bagażami, które pojawiły się na scenie. Równocześnie z tylnego przejścia wychodzi spóźniona para podróżnych – ona w widocznej ciąży, on z torbą, w której są słoiki z bigosem. Pytają siedzące w rzędach dzieci, czy gdzieś jest wolne miejsce, aż wreszcie docierają na scenę, gdzie pozostali podróżni już moszczą się w przedziale. W ten sposób mamy już na scenie wszystkich bohaterów tego przedstawienia. Następuje moment prezentacji i okazuje się, że oto razem, w jednym przedziale, zebrały się postacie kojarzone z Bożym Narodzeniem, takie jak Mikołaj, który przyznaje się, że pracuje tylko tę jedną noc w roku, marudny Scrooge (Piotr Grabowski), a spóźniona para to Józek i Marysia (Marek Cyris, Marta Berthold). Obok nich pojawiają się dwie kobiety, każda z nich będąca egzemplifikacją odmiennej postawy wobec świąt. Spiesząca się do rodziny Ukrainka, Irina Mikołajewa (Mariola Ryl-Krystianowska), to przyjaźnie usposobiona zwolenniczka tradycji bożonarodzeniowych, natomiast Dżesika (Katarzyna Romańska) traktuje święta jak dodatkowy urlop i właśnie jest w drodze na lotnisko, skąd ma lecieć do ciepłych krajów. W tym towarzystwie pojawia się jeszcze jedna postać lecz na pierwszy rzut oka widać, że jej status ontologiczny jest inny niż pozostałych. Nie ma na sobie zimowych ubrań, tylko kremową zwiewną szatę i cała kolorystycznie sprawia wrażenie bardzo monochromatycznej. Pozostałe postacie zachowują się tak, jakby jej nie dostrzegały. To ona trzymanym w rękach dzwoneczkiem prowokuje wszystkie wydarzenia, jakie staną się udziałem pozostałych. Jej wygląd i rola (a także obecność Scrooge’a) sugerują, iż jest kimś na kształt Ducha Bożego Narodzenia (Danuta Rej). Mimo iż pociąg rusza ze stacji, nie będzie mu dane dojechać daleko. Ciężarnej Marysi robi się duszno, wrażliwa Dżesika nie pozwala otworzyć okna, tworzy się rejwach i zamieszanie przerwane dźwiękiem dzwoneczka tajemniczej postaci. Pociąg staje i nie wiadomo, czy i kiedy ruszy.

Ta sytuacja kolejowa stanowi ramę i zarazem spoiwo dla miniatur literackich Prześlugi. Całe miejsce akcji to uproszczony przedział kolejowy z półką oraz cztery wielofunkcyjne skrzynie, które głównie są ławkami dla pasażerów, a kiedy potrzeba – stołem. Wewnętrzna struktura narracji spektaklowej przypomina tę z Dekameronu – uwięzione w pociągu postacie zaczynają opowiadać sobie historyjki, te znane właśnie z książki. O ile świat „realny” grany jest w żywym planie, o tyle świat opowieści przedstawiany jest przy pomocy różnego rodzaju animacji. Kiedy Mikołaj szuka biletu do kontroli przetrząsa kuferek (co prawda to zupełnie inny bagaż, niż ten, z którym wsiadł) i przy pomocy teatru cieni pokazuje dziwne rzeczy, które wozi ze sobą (w spektaklu kuferek zastąpił brodę Mikołaja, która była przeszukiwana w książce). Historia o gwiazdce, którą mama namawia, by pojawiła się jako pierwsza na niebie, przedstawiona jest przy pomocy dużych plam światła pojawiających się na ścianach i suficie. Natomiast zielony potwór, który chce być choinką, to animowane przez aktorów trzy parasole, które jako świąteczne drzewko przyozdobione są szalikami i rękawiczkami (Teatr Animacji przed premierą prowadził zbiórkę szalików do spektaklu). Moim ulubionym fragmentem – głównie ze względu na walory literackie tekstu, choć i pomysł, by przedstawić to przy pomocy teatru cieni też uważam za bardzo dobry – był ten, w którym podstępnie zwabione wizją barszczyku sianko zostało uwięzione pod obrusem, skąd wzywa pomocy.

Taka właśnie odmienna perspektywa pokazująca, jak nasze świąteczne zwyczaje mogą być odbierane przez podmioty naszych działań, w sposób niezmiernie dowcipny wprowadza jednak w spektakl klimat, no może nie jak z poważnego horroru, ale takiego właśnie horrorku. Bo mamy i sytuację unieruchomienia w pociągu, stojącym w ciemnym lesie, w którym na dodatek zgasło światło, i traumatyczne przeżycia karpia, po którego do wody sięga wielka ręka (ta historia kończy się happy endem, bo karp zostaje przy życiu jako zwierzątko domowe), czy też historię starej bombki, którą zawsze wieszają od ściany, a jeszcze na dodatek choinka ją kłuje. W ten sposób spektakl Błaszak nie pokazuje cukierkowego obrazu Świąt, tylko taki słodko-gorzki, co czyni go bliższym tak zwanemu życiu. Na koniec oczywiście okazuje się, że Duchowi Świąt chodzi o to, by wszyscy umieli się cieszyć towarzystwem innych, a kiedy postacie przyznają, że lubią święta (choć w przypadku Scrooge’a to wyznanie było trochę wymuszone) pociąg rusza i może dowieść wszystkich do Bożegonarodzenia.

Spektakl w Teatrze Animacji to sympatyczna propozycja gwiazdkowa dla dzieci i ich rodziców, po prześlugowemu inteligentnie zabawna i przypominająca o tym, co chyba powinno być treścią rodzinnych świąt – poświęcenie uwagi i czasu tym, z którymi spędzamy życie. A do tego nie potrzeba szczególnej scenografii – idealnego drzewka i wielu potraw. Wystarczy obecność szczęśliwych Innych – tak jak w "Bombce z gwiazdką", w której na finał postacie ze spektaklu owijają widzów gigantycznym szalikiem.

Data publikacji:
22.12.2017

Źródło publikacji:
http://teatralny.pl/

Recenzowany spektakl:
BOMBKA Z GWIAZDKĄ

Pociąg do świąt
Maria Maczuga, kultura.poznan.pl
Tak jak nie ma Świąt Bożego Narodzenia bez "Kevina" w telewizji, tak nie może być oczekiwania na nie bez "Bombki z gwiazdką" w Teatrze Animacji. W tym roku to już nie czytanie, lecz spektakl w reżyserii Agi Błaszczak.

Premiera okazała się miłym zaskoczeniem dla wiernych widzów przedświątecznych prezentacji i radosnym odkryciem dla tych, którzy dopiero teraz poznali miniatury Maliny Prześlugi. Nowa "Bombka", niby taka podobna, a jednak taka inna, w przestrzeni dużej sceny rozrosła się, zadźwięczała, zakłapała.

Spektakl rozczarowuje widzów spodziewających się widoku błyszczących ozdób choinkowych, migoczących światełek, strojnych aniołków, zapachu świerku i dźwięku dzwoneczków w tle. Niezadowolenie szybko mija. Świąteczny blichtr przepełnia centra handlowe od dłuższego czasu. W teatrze znalazło się to, czego od lat najbardziej brakuje w grudniu - zima. Na scenie grube skarpety, rękawice, szale, swetry, czapki, nauszniki, a na widowni domowe ciepło. 

Wykreowany świat nie do końca jest taki idealny. Sytuacja na kolei niewiele różni się od tej w rzeczywistości. Pociągi się spóźniają, miewają awarie, stają w środku lasu. To wszystko przytrafiło się w Wigilię pasażerom na trasie do Bożego Narodzenia. W niefortunnych okolicznościach znaleźli się: Dżesika spiesząca się na samolot do Egiptu, ponury i małomówny Scrooge, Irina Mikołajowa ze wschodnim akcentem wychwalająca zalety barszczu ukraińskiego, Józek z ciężarną Marysią wiozący kapustę z grzybami do Betlejem, Mikołaj (Święty) jadący do pracy, tajemnicza dama z dzwonkiem zapowiadająca cud i bezradna konduktorka. Aktorzy stworzyli wyraziste, a do tego komiczne postaci. Pokazali także jak różne oblicza miewa świąteczna tradycja.

Kryzysowa sytuacja rozgrywana w żywym planie stała się świetnym spoiwem dla uwielbianych we wcześniejszych wersjach bombkowych rymowanek, opowiadań, dialogów. Razem z wątkiem podróżniczym ułożyły się w spójną, lekką fabułę. Zespół ponownie rozbawił tekstem, ale też pokazał jak wiele walorów słów można wydobyć za pomocą formy. Wiersze połączone z muzyką przemieniły się w porywające piosenki. W ucho wpadały świąteczne i te w latynoskich rytmach. Przykuwały wzrok, bo zilustrowano je choreografią oraz animacją. Gdy z ciemności wyłonił się wielki, zielony, parasolkowy potwór, powiało grozą. Atmosfera rozluźniła się, kiedy wokół tej dziwnej choinki o bolączkach i marzeniach zaczęła kłapać bombka. Nad głowami widzów przemknęła nieco zlękniona, cieniowa pierwsza gwiazdka. Wtedy przyszła pora na nakrycie wigilijnego stołu. Znajdował się w przedziale, ale nie zabrakło na nim białego obrusa i sianka, które monologiem rozbawiło do łez publiczność. Równie żywiołową reakcję wywołał karp z łuskami mieniącymi się przy każdej próbie ucieczki przed polującą na niego dłonią. Publiczność uległa urokowi animacji i bez oporu dała sobą animować za pomocą szalików w scenie finałowej.

"Bombka z gwiazdką" to najlepszy sposób na przedświąteczną gorączkę. Działa błyskawicznie. Najskuteczniej w błogostan wprowadza w gronie rodzinnym. Co najważniejsze, nie wymaga pośpiechu i stania w kolejce do kasy, bo pociąg do Bożego Narodzenia ze stacji Teatr Animacji odjeżdża niemal codziennie.

Data publikacji:
10.12.2017

Miejsce publikacji:
http://kultura.poznan.pl/mim/kultura

Recenzowany spektakl:
BOMBKA Z GWIAZDKĄ

Drugie święta w towarzystwie "Bombki z gwiazdką"
tosimama.blogspot.com
Kochamy tę książkę miłością wielką. Uwielbiamy ją do tego stopnia, że zdarza nam się sięgnąć po "Bombkę z gwiazdką" nawet latem. Pisałam o niej rok temu (KLIK) i przez ten czas nasz zachwyt nie zmalał ani trochę. Ba, on z każdym kolejnym czytaniem się wzmaga.
 
Zafascynowane "Bombką z gwiazdką" wybrałyśmy się rok temu do poznańskiego Teatru Animacji na czytanie tej książki. Spędziłyśmy cudowny czas słuchając, jak aktorzy czytają te niezwykłe, świąteczne miniatury. I już wtedy wiedziałam, że jeśli za rok takie czytanie się odbędzie, to na pewno na nie pójdziemy. Wypatrywałam w repertuarze teatru informacji na ten temat. Ale nie znalazłam, znalazłam coś więcej, coś o czym nie śmiałam nawet marzyć. Teatr Animacji na podstawie tej książki przygotował spektakl.

Bilety zostały zarezerwowane, premiera odbyła się tydzień wcześniej, a ja z braku czasu nie przeczytałam żadnej recenzji, nie zajrzałam również na stronę internetową teatru, żeby obejrzeć zdjęcia ze spektaklu. I bardzo dobrze zrobiłam. Nie wiedziałam czego się spodziewać. Książkę znam na pamięć, świąteczne czytanie sprzed roku było fantastyczne. Jak będzie wyglądać spektakl? Na to pytanie nie znałam odpowiedzi.
 
Już wchodząc do teatru wiedziałam, że przygotowano dla nas coś wyjątkowego. W foyer pojawiły się tablice sugerujące, że znajdujemy się na dworcu kolejowym. Pani bileterka informowała o opóźnieniu pociągu do Bożego Narodzenia. Z megafonów słyszałyśmy komunikaty o opadach śniegu i związanych z tym opóźnieniach. Nagle pojawia się zdenerwowana kobieta z walizką. To nie jest kolejny widz, który czeka na spektakl. To  jego bohaterka. Później dowiemy się, że ma na imię Dżesika i jedzie do Krakowa, bo z tamtejszego lotniska leci do Egiptu. Kolejny komunikat z megafonu to wiadomość, na którą wszyscy czekali, opóźniony o 430 minut pociąg do Bożego Narodzenia wjeżdża na peron. Wsiadamy do pociągu, a właściwie wchodzimy na widownię. Siadamy na naszych miejscach, a na scenę wbiegają kolejni pasażerowie z walizkami. Jest Mikołaj Święty, Irina Mikołajowa, Scrooge  i wspomniana już wcześniej Dżesika. Wszyscy będą jechać tym pociągiem. Jako ostatni pojawiają się ciężarna Marysia i jej mąż Józek. Pasażerowie zaczynają ze sobą rozmawiać, opowiadają o swoich świątecznych planach. Nagle pojawia się jeszcze jedna pasażerka, ma piękną, długą, zwiewną suknię, a w ręce trzyma mały dzwoneczek. To ona sprawi, że zwyczajny przejazd pociągiem zmieni się niezwykłą, tajemniczą i magiczną podróż... Będą się działy prawdziwe cuda, na scenie i między bohaterami... Pojawi się choinka, będą opowieści o świątecznych tradycjach. Widzowie zajrzą do bagażu Mikołaja i będą wypatrywać pierwszej gwiazdki... Pojawi się wigilijny stół, bo wszystko wskazuje na to, że pociąg tego dnia już nie ruszy i wszyscy pasażerowie będą musieli spędzić w nim Wigilię.
 
W "Bombce z gwiazdką" jest wszystko. Piękna historia z Bożym Narodzeniem w tle, fantastyczni, bardzo różnorodni bohaterowie i fenomenalne utwory znane z książki. Są piosenki, pacynki, teatr cieni... A przede wszystkim jest MAGIA i cudowna świąteczna atmosfera. To dzięki "Bombce z gwiazdką" poczułam, że święta nadchodzą. Nie choinki w marketach, nie gromadzone od kilku tygodni prezenty, ale właśnie ten spektakl pozwolił mi poczuć, że święta są tuż tuż... A Tosia? Tosia milczała przez cały spektakl. Siedziała z otwartą buzią i chłonęła ten spektakl całą sobą. Chwilami nie wiedziałam, czy śledzić to, co dzieje się na scenie, czy patrzeć na jej zachwyt. Bo tym spektaklem nie można się nie zachwycić. Piękny, skromny, subtelny, niosący głębokie przesłanie i udowadniający, że tak skomercjalizowane w ostatnich latach Boże Narodzenie, wcale nie musi być tandetne!
 
Miałabym ochotę zobaczyć ten spektakl ponownie. W tym roku już się to nie uda... Za rok, pójdziemy na pewno! I już teraz zachęcamy do tego wszystkich innych. Planując grudniowe wyprawy, uwzględnijcie w nich Poznań i obejrzyjcie "Bombkę z gwiazdką".

Data publikacji:
18.12.2017

Źródło publikacji:
https://tosimama.blogspot.com/2017/12/drugie-swieta-w-towarzystwie-bombki-z.html?m=1

Recenzowany spektakl:
BOMBKA Z GWIAZDKĄ